X
تبلیغات
دپارتمان پوشاک
دپارتمان تخصصی ارائه خدمات اقتصاد خانواده در حوزه پوشاک
از دوخت بپرسید

 از سرما چندتا لباس روی هم می پوشیم چیکار کنم خوب به نظر بیاد؟

زمانی که با فصل سرما مواجه می شویم، یک راه مناسب پوشیدن چند لایه لباس روی هم است.

 

دوخت : زمانی که با فصل سرما مواجه می شویم، یک راه مناسب پوشیدن چند لایه لباس روی هم است. وقتی که به جای پوشیدن یک لباس خیلی گرم، چند لایه لباس می پوشید، هم باعث گرم شدن شما می‌شود و هم می توانید خود را با شرایط مختلف تطبیق بدهید و اگر داخل فضای سرپوشیده بروید یا هوا تغییر کند، یکی دو تا از لباس‌های رویی خود را دربیاورید. اما مساله مهم ایجاد تناسب بین لباس‌ها است.                                               
                                                                    
 
 در زیر به بررسی نکاتی می پردازیم.
 
1-مشخص کنید که چند لایه لباس می خواهید روی همدیگر بپوشید. اگر تغییرات هوا و محیط‌هایی که قرار است در آن قرار بگیرید خیلی زیاد نیست، می توانید این لایه‌های لباس را محدود کنید.
 

2-از لایه زیرین لباس خود شروع کنید. شما باید یک زیرپیراهنی گرم و جوراب مناسب بپوشید. اگر هوا خیلی سرد است، لباس زیر و زیر پیراهنی بلند و گرمتری بپوشید. جوراب‌های شما باید به اندازه کافی گرم باشد تا پاهای شما را از سرما محافظت کند چون کف پا یکی از مهمترین قسمتهای گرم‌کننده بدن است.
 

3-یک پیراهن نخی یا کشباف آستین بلند روی زیر پیراهنی خود بپوشید. پیراهن نباید حجیم و بادکرده باشد تا به‌راحتی بتوانید لباس‌های دیگر را روی آن بپوشید؛ همچنین پیراهن نباید خیلی تنگ و چسب باشد، تا لایه نازکی از هوا بین لایه‌های لباس شما جریان داشته باشد، این هوای گرم بین لباس‌ها باعث می شود که بدن شما گرمتر بشود.
 

4-در هوای خیلی سرد، می‌توانید زیر شلواری تنگ و نازکی زیر شلوار اصلی خود بپوشید. برای فصل سرد زمستان شلوار بلندی انتخاب کنید؛ پارچه‌های کتان و مخمل کبریتی برای هوای سرد بسیار مناسب هستند و به اندازه کافی قابلیت تطبیق پذیری دارند. اگر امکان بارش باران وجود دارد، شلوار بارانی مناسب بپوشید.
5-یک ژاکت یا پلوور روی پیراهن خود بپوشید. این پلوور باید کمی گشادتر و حجیمتر از پیراهن باشد؛ اما نباید خیلی تنگ و چسب باشد یا برعکس خیلی بزرگ و بادکرده باشد که نتوانید کت و کاپشن روی آن بپوشید.
 

6-اگر قصد دارید مدت طولانی را خارج از خانه بمانید، چکمه گرم مناسبی به پا کنید. اگر قرار است روی برف یا یخ قدم بزنید، چکمه ضد آب و با کفی ضد لغزش انتخاب کنید.
 

7-لایه آخر لباس شما اورکت، کاپشن یا پالتو، دستکش و کلاه است. در هوای خیلی سرد پالتو و اورکت گرم بپوشید. بسته به پیش‌بینی وضع هوا کاپشن بادگیر یا بارانی به تن کنید.
 

8-در هوای خیلی سرد سر خود را با کلاه و شال بپوشانید. بدن بیشترین گرمای خود را از قسمت پا و سر از دست می‌دهد، بنابراین پوشیدن مناسب این قسمتها و گرم نگاه داشتن آنها بسیار مهم است. از دستکش هم برای گرم کردن دستهای خود استفاده کنید.
 

9-در پوشیدن چند لایه روی هم، به رنگ لباس ها دقت کنید و سعی کنید لباس هایی با رنگی مشابه و از یک طیف رنگی انتخاب کنید.

براي دویدن چه لباسي بپوشیم؟

پوشیدن لباس مناسب در هنگام دویدن اهمیت دارد. این نکات را در مورد پوشیدن لباس در دویدن رعایت کنید:

  • هنگامی که هوا سرد است، چند لایه لباس بپوشید.
  • داخلی‌ترین لباس باید طوری طراحی شده باشد که رطوبت خارج ‌شده از پوست را جذب کند.
  • لایه میانی عرق را جذب می‌کند و گرمای بدن را حفظ می‌کند و لایه بیرونی شما را باد و باران حفظ می‌کند.
  • در هوای بسیار سرد، پوست‌تان را برهنه در مقابل هوا قرار ندهید. در مناطق بدون پوشش پوست مانند صورت؛ از وازلین استفاده کنید.
  • از کفش مناسب و محکم دو استفاده کنید که به حد کافی جاذب ضربه باشد.
    کفش‌های دویدن خود را هر 9 تا 12 ماه یکبار عوض کنید.
  • در ماه‌های تابستان، زمانی از روز که در آن می‌‌دوید بر نوع پوشش‌تان موثر است. در صبح زود یا غروب که هوا خنک‌تر است بدوید
                                                          

چند مدل پیراهن زیبای زنانه و توصیه هایی برای پوشیدن آنها

 

 

منبع :مد وپوشاک ایرانی

 

+ نوشته شده در  جمعه پانزدهم بهمن 1389ساعت 20:19  توسط شهابی فر  | 

تاریخچه پوشاک زنان- قوم پارت ( اشکانی)

                                        

اشکانیان شیک پوش و خوش ذوق

آثار کشف شده نشان می دهد که اشکانیان یا پارتها، از حیث فرهنگ و مظاهر دیگر تمدن مردمی بسیار غنی بوده، زندگانی آنان در شکوه و تجمل و زیبایی دوستی دست کمی از دوران هخامنشی و ساسانی نداشته است

تاملی بر طراحی لباس قهوه تلخ

آستینی پر از زیتون

طراحی لباس و صحنه در سریال قهوه تلخ یکی از قسمت های مهم و تاثیر گزار این مجموعه است که توسط فروزان جلیلی ‌فر صورت گرفته است. به گفته‌ی دست اندرکاران این مجموعه بیش از صد دست لباس طراحی شده است. 

چگونه یک طراح لباس رزومه کاری خود را آماده

نمونه کارهای یک طراح لباس، پورتفولیو است. این پورتفلیو و رزومه‌ی کاری که با نظم و اصولی استاندارد تهیه شده باشد...

                                             

منبع: مد و پوشاک ایرانی

+ نوشته شده در  جمعه پانزدهم بهمن 1389ساعت 19:11  توسط شهابی فر  | 

مدتي است تصميم به خريد گرفته‌ و منتظر هستيد تا با دريافت حقوق آخر ماه براي خود پوشاك مناسبي تهيه كنيد؛ قلم و كاغذ به دست با اعداد و ارقام فيش حقوقي كلنجار مي‌رويد اما كم‌كم به اين نتيجه مي‌رسيد كه كت‌و‌شلوار دلخواه خود را نمي‌توانيد با اين ميزان درآمد از فروشگاه مورد‌نظر تهيه كنيد چرا كه گراني امان قيمت‌ها را بريده است.

ارزانی به ساحل پوشاک نرسید

ماجرا از آنجا آغاز شد که به دنبال کاهش قیمت انواع کالاها در سطح جهان به دنبال بحران مالی جهاني، توقع این بود که این موج ارزانی به ساحل ایران نیز برسد بویژه در کالاها و اجناسی که تمام یا بخشی از مواد اولیه آن وارداتی است. در این میان البته انواع روغن‌نباتی، مایع دستشویی، مایع ظرفشویی، انواع داروهای انسانی، گوشی تلفن همراه، محصولات سلولزی و... .کاهش قیمتی بین 15 تا 20 درصد را آغاز کردند. به دنبال این موج، وزیر وقت بازرگانی از دستگاه‌های ذی‌ربط خواست وضع کاهش قیمت را در صنف پوشاک نیز پیگیری کنند، چرا که هرچند پوشاک در فهرست کالاها و خدمات (سبد حمایتی) قرار ندارد و از اولویت برخوردار نیست، اما این حق مصرف‌کننده است که طعم ارزانی را در پی افزایش قیمت‌های گاه و بی‌گاه بچشد. با این ابلاغ، سازمان حمایت مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان وظیفه یافت در کنار دیگر کالاهایی که در آن دوره زمانی (آذر تا اسفندماه 87) اخبار مربوط به کاهش درصد قیمت‌هایشان را اعلام می‌کرد،اخبار این گروه را نیز دنبال کند، اما گویا این صنف از تولیدکنندگان و فروشندگان علاقه‌ای به ابراز واقعیت نداشتند به‌طور‌ی که برخلاف اعلام آمادگی این سازمان از بهمن‌ماه سال قبل تاکنون هیچ یک از شرکت‌های تولیدی پوشاک حاضر به ارائه مستندات مالی خود نشده و علاوه بر این کمترین اقدامی را هم برای کاهش قیمت محصولات خود صورت نداده‌اند. این عدم شفاف‌سازی موجب شده آنالیز قیمتی از انواع تولیدات پوشاک از جمله کت و شلوار، پیراهن، شلوار تک و... به دست نیاید.

قیمت‌های شبهه‌ناک

پیگیری این موضوع ما را به دفتر نظارت بر کالاهای غیرفلزی سازمان حمایت مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان کشاند. منوچهر رشید خود اگرچه شیک‌پوش است اما برندپوش نیست. خورشید رو به اتاق او نور خیره‌کننده‌ای را به آنجا تابانده بود و موجب شد تا گفت‌وگو در زیر نور و گرمای خورشید 19 دی‌ماه صورت پذیرد. مدیرکل دفتر نظارت بر کالاهای غیرفلزی سازمان حمایت معتقد است، بازدید و دریافت قیمت فروش تعدادی از واحدهای صنعتی و مارک‌دار پوشاک به‌وسیله کارشناسان این حوزه و همچنین گزارش‌های مردمی ستادهای خبری سازمان‌های بازرگانی استان‌ها نشان می‌دهد که پوشاک داخلی گران شده است. رشید با تاکید بر اینکه پوشاک تولید داخل در سال جاري گران شده، مبنای اعلام نظر خود را گزارش بانک مرکزی و گزارش‌های دریافتی از ستادهای خبری 124 اعلام می‌کند به‌طوری که بر اساس گزارش بانک مرکزی، خلاصه نتایج شاخص بهای کالاها و خدمات مصرفی تیرماه 88 در مناطق شهری ایران نشان می‌دهد گروه پوشاک و کفش نسبت به ماه قبل از آن(خردادماه) 6/0 درصد و در مقایسه با ماه مشابه سال قبل 5/11 درصد افزایش قیمت داشته است. در ادامه این گزارش آمده که این افزایش بیشتر ناشی از بالا رفتن شاخص بهای گروه‌های پوشاک آماده معادل 5/0 درصد و اجرت دوخت لباس( 6/1 درصد) بوده‌است.

علاوه بر این، گزارش معاونت بازرسی و رسیدگی به تخلفات سازمان حمایت در دوره زمانی 10مهر تا 17مهر ماه 88 بیانگر آن است که استان‌های اردبیل، بوشهر، تهران، خوزستان، قزوین، قم، کردستان، کهگیلویه و بویراحمد و مرکزی ...

ا... بیشترین گزارش مردمی را از گرانی پوشاک داشته‌اند. رشید با استناد به این 2 گزارش به اقدامات صورت گرفته در حوزه خود اشاره می‌کند و می‌گوید: «برای بررسی این موضوع با اتحادیه صنف تولیدکنندگان و فروشندگان پوشاک تهران مکاتبه کردیم تا آنالیز قیمت تولیدات شرکت‌های پوشاک عضو اتحادیه بویژه برندها را در اختیار سازمان حمایت قرار دهد اما شرکت‌ها در نوبت اول با وکلای خود در سازمان حاضر شدند و در ادامه هم آنچه را به عنوان مستندات مالی و آنالیز قیمت تولیدات ارسال کرده بودند مبنای کارشناسی نداشت و نمی‌شد بر اساس آن به عدد قابل قبولی رسید».

او با تصریح بر اینکه وظیفه سازمان حمایت، حمایت از تولیدکننده و مصرف‌کننده است، محافظه‌کاری تولیدکنندگان در ارائه مستندات مالی را تضییع حقوق آنها و مصرف‌کنندگان می‌داند چون تا زمانی که کارشناسان و مسؤولان سازمان حمایت مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان از جدول هزینه‌های تولید بی‌اطلاع باشند، نمی‌توانند برای حمایت از قیمت ارائه شده به‌وسیله شرکت‌های معروف پوشاک اقدامی کنند. رشید اعتقاد دارد، قیمت‌های کنونی انواع پوشاک عرضه شده در بازار شبهه‌ناک بوده و نیاز به شفاف‌سازی دارد.

حمایت 100درصدی توليد‌كنندگان داخلي قيمت‌ تمام‌شده هر دست

كت‌و شلوار خود را حتي به سازمان حمايت توليدكنندگان ارائه نمي‌دهند و تعجبي ندارد كه اين قيمت را به خبرنگارها نيز اعلام نكنند اما يكي از دوزنده‌هاي تهران دستمزد دوخت بهترين كت و شلوار را حداكثر 75 هزار تومان مي‌داند. بدين ترتيب قيمت بهترين كت و شلوار بيشتر از 150 هزار تومان نمي‌شود. مدیرکل دفتر نظارت بر کالاهای غیرفلزی سازمان حمایت با اعلام اینکه در حال حاضر تولیدکنندگان پوشاک از تعرفه 100درصدی در واردات برخوردارند، این رقم را یک پشتیبانی قابل توجه از سوی دولت عنوان می‌کند و خطاب به شرکت‌های تولیدی این سوال را می‌پرسد که «در مقابل این تعرفه، آیا صحیح است تولیدکننده، اقلام مختلف تولیدی خود را با قیمت‌های بالا به مصرف کننده عرضه کند؟» رشید با تاکید دوباره بر اینکه پوشاک جزو کالاهای گروه 3 قیمت‌گذاری است، خاطرنشان می‌کند: اجناس این گروه باید طبق ضوابط سازمان حمایت ولی در شرایط رقابتی تعیین شود و نیازی نیست تا نسخه قیمتی آن هم در اختیار سازمان حمايت قرار گیرد، اما چنانچه شهروندی از این صنف شکایتی را مطرح کند، بر اساس ضوابط سازمان رسیدگی خواهد شد. او این مطلب را در ادامه اظهارنظر قبلی خود می‌آورد که «در مقابل شکایت آن مصرف‌کننده آیا نباید اسنادی از شرکت تولیدی در اختیار سازمان باشد که ثابت کنیم آیا ادعای مصرف‌کننده به حق است یا نه؟» رشید دسترسی به اسناد مالی شرکت‌ها را با توجه به هدف سازمان، حمایت از حقوق تولیدکنندگان پوشاک قلمداد می‌کند و درباره الزامات نظارتی عنوان می‌کند: واحدهای تولیدی صنعتی پوشاک تا 20درصد، عمده‌فروشی‌ها تا 7 درصد و فروشندگان نیز تا 20 درصد حق دارند از سود خالص حاصل از فعالیت خود در هر رده بهره‌مند شوند. او در جواب این پرسش که چرا قیمت کت و شلوار با پارچه یکسان در واحدهای تولیدی مختلف متفاوت است، می‌گوید: با توجه به تنوع واحدها نمی‌توان یک فرمول مساوی صادر کرد و از آنجا که واحدهای تولیدی اطلاعات لازم را در اختیار ما قرار نمی‌دهند حتی استخراج متوسط قیمت هم امکانپذیر نیست. مدیرکل دفتر نظارت بر کالاهای غیرفلزی در پاسخ این پرسش که در گزارش‌های مردمی رسیده از سوی ستادهای خبری 124 آیا از برندهای خاصی شکایت شده یا خیر، عنوان می‌کند: برند‌های معروف نقش رهبر را در سطوح مختلف پوشاک بازی می‌کنند و در قیمت‌گذاری نقش موثری دارند علاوه بر اینکه روش قیمت‌گذاری در صنف پوشاک در حالت واقعی بر اساس قیمت تمام شده نیست بلکه طبق عرضه و تقاضا صورت می‌گیرد. رشید در ادامه گفت‌وگو در پاسخ این سوال که «به‌طور مشخص کدام واحدهای تولیدی از ارائه اسناد مالی امتناع کردند» از شرکت جامه‌گران و هاکوپیان نام می‌برد و اضافه می‌کند: این شرکت‌ها نه‌تنها حاضر به ارائه اسناد مالی نشدند بلکه در جواب درخواست سازمان حمایت نیز
فرافکنی کردند.

جایگاه تشکل‌ها

او از تشکل‌های صنفی به‌عنوان بازوی سازمان یاد می‌کند و اینکه انجمن‌ها و تشکل‌های غیردولتی صنف باید موضوع را خود پیگیری کنند چرا که سازمان قصد ندارد به‌طور مستقیم وارد این موضوع شود. رشید با یادآوری این نقش اتحادیه صنف تولیدکنندگان و فروشندگان پوشاک استان تهران ادامه می‌دهد: اگرچه اطلاعات برخی شرکت‌ها از طریق اتحادیه به دست ما رسیده اما درصدهای به دست آمده از این اطلاعات آماری به قدری بالاست که به هیچ روی قابل اطمینان و استناد نیست. رشید معتقد است، در بازار انحصاری ایران که خبری از رقابت نیست، سخن گفتن شرکت‌های تولیدی پوشاک از کیفیت بالا، بیشتر یک ادعاست. مدیرکل دفتر نظارت بر کالاهای غیرفلزی سازمان حمایت با طرح اینکه شرکت‌های تولیدی در بخش خدمات پس از فروش، هیچگونه ضمانتی را ارائه نمی‌دهند، به جمعیت بالای کشور اشاره می‌کند و می‌گوید: با توجه به جمعیت بالای کشور، تولیدات پوشاک از بازار بسیار خوبی برخوردارند که سود مناسبی را نصیب تولیدکنندگان این صنف می‌کند.

مصرف‌کننده بهترین مبلغ برند داخلی

رشید اعتقاد دارد، اگر قاچاقی هم در بخش پوشاك وجود دارد، عامل آن همین صنعت (پوشاک و نساجی) است چون اگر این صنعت با مصرف‌کننده تعامل و نیازهای او را تامین کند، آنگاه خواهد دید که مصرف‌کننده داخلی، تولید ایرانی را می‌خواهد یا به سراغ کالای قاچاق می‌رود؟

رشید معتقد است، عرضه کالای ایرانی با قیمت مناسب حق هر شهروندی بوده و تولیدکنندگان نباید برای سودآوری بیشتر زمینه‌ساز چرخش مشتری از خرید کالای داخلی به سمت پوشاک قاچاق و تاناکورا شوند تا ناخودآگاه به تبلیغ برندهای خارجی بپردازند. بهتر است کالاهای ایرانی با قیمت مناسب‌تری به فروش برسند تا هم شهروندان قدرت خرید آن را پیدا کنند و هم مبلغ خوبی برای برند داخلی باشند. او با بیان اینکه بالا بودن قیمت پوشاک داخلی در مقایسه با تولیدات خارجی ناشی از 2 عامل «بالا بودن قیمت تمام شده» و «سودآوری ناعادلانه» است، بار دیگر بر آمادگی سازمان برای حمایت از تولیدکنندگان این صنف تاکید می‌کند و اظهار می‌دارد: در صورت ارائه مستندات از سوی تولیدکنندگان آماده‌ایم از حقوق آنان در فروش دفاع کنیم. رشید بهترین تشخیص‌دهنده قیمت را مصرف‌کننده می‌داند که اگر احساس کرد قیمت کالایی بالاتر از حد متعارف است می‌تواند شکایت کرده و حق خود را بگیرد. او بر این نکته تصریح می‌کند که چون پوشاک طیف مکمل دارد، در صورت گرانی موجب خواهد شد کالاهایی از جمله کیف، کفش و کمربند هم به تبع آن
گران شود.

عوامل مؤثر در قيمت

در همین رابطه یک مقام مسؤول در شرکت هاکوپیان در گفت‌وگو با «وطن امروز» عنوان می‌کند که تنها نوع پارچه، قیمت را تعیین نمی‌کند. محمد تقوا شعار با بیان اینکه در هیچ جای دنیا، قیمت‌ انواع پوشاک نمی‌تواند یکسان باشد، از پرداخت هزینه سنگین برای دانش فنی و ایده‌ها در اين بخش خبر می‌دهد. تقوا شعار ادامه می‌دهد: هر کت و شلوار از 250 قطعه تشکیل شده که بخشی از این مواد در داخل آن استفاده شده، علاوه بر اینکه در شرایط کنونی، تکنولوژی دوخت و نوع ماشین‌آلات حرف اول را می‌زند و در قیمت‌ها تاثیر عمده دارد. او با اشاره به ثبات قیمت تولیدات این شرکت در سال جاری از خرید پارچه‌های سفارشی با طرح‌های انتخابی از اروپا خبر می‌دهد و خاطرنشان می‌کند: اين شركت قیمت محصولات خود را با توجه به نوع بازار و خواست مشتریان متعادل می‌کند. تقوا شعار در پاسخ این پرسش «وطن امروز» که چرا شرکت هاکوپیان از ارائه اسناد مالی به سازمان حمایت امتناع مي‌ورزد، اظهار بی‌اطلاعی می‌کند.

منبع :وطن امروز
+ نوشته شده در  جمعه پانزدهم بهمن 1389ساعت 0:42  توسط شهابی فر  | 

پوشاک زنان محلی

پوشاک، بارزترین سمبل فرهنگی، مهمترین و مشخص ترین مظهر قومی و سریع الانتقال ترین نشانه فرهنگی است که به سرعت تحت تأثیر پدیده های فرهنگ پذیری در میان جوامع گوناگون انسانی قرار می گیرد. حتی عده ای را عقیده بر آن است که استیلای فرهنگی و سلطه پذیری در وهله اول از طریق انتقال پوشاک صورت می گیرد و حتی می توان با تغییر پوشاک یک جامعه، نوع معیشت و شیوه تولید آنها را نیز دچار دگرگونی نمود و تغییرات و تحولاتی در ساختار زندگی اجتماعی آن جامعه به وجود آورد. مثل تغییر پوشاک تحمیلی توسط رضاخان در ایران و کمال آتاتورک در ترکیه.

گروههای متفاوت انسانی که در مناطق مختلف کشور ما زندگی می کنند هر کدام دارای ویژگیهای قومی برجسته ای بوده و تن پوش ویژه ای داشته که معرف قومیت، زبان و سایر مشخصات فرهنگی آنان می باشد. شناخته شده ترین این اقوام

عبارتند از آذربایجانی، بلوچی، بختیاری، ترکمنها، قزاقها، خراسانیها، قشقایی ها، کردها، گیلانی ها، لرها، مازندرانی ها و جنوبی ها.

ضمنا همان طوری که ذکر شد پوشاک در هر منطقه، زمینه بسیار مناسبی جهت تأثیر و تأثر فرهنگی به حساب می آید. مثلاً پوشاک زنان جنوب ایران که به پوشاک بندری معروف است، متأثر از پوشش ساکنان کشورهای همجوار و شیخ نشینهای حاشیه خلیج فارس می باشد. زیرا مردم ناحیه جنوب ایران از دیرباز تاکنون ارتباطات دریایی با مردم کشورهای همجوار داشته و لذا پوشاک زنان در منطقه تا حد زیادی متأثر از نشانه های فرهنگی اقوام و ملل همجوار است. می توان در شکل گیری و ترکیب پوشاک محلی هر قومی عوامل مذهب، شرایط و عوامل طبیعی، نوع معیشت مسلط و فعالیتهای جنبی و تولید و منزلت اجتماعی را دخیل دانست.

مذهب

مردم شهرها، روستاها و عشایر ایران معتقد به دین مبین اسلام بوده و به ارزشهای آن سخت پای بند می باشند به طوری که هر یک از آحاد جامعه، کلیه اعمال و رفتارهای فردی و اجتماعی و حتی ظواهر خود را از جمله «پوشاک» را با آن موازین هماهنگ می کند. خط مشی و دستورات اسلام در ارتباط با پوشاک افراد و بخصوص بانوان کاملاً مشخص است و زنان مطابق با روش زیر لباس می پوشند:

لباس آنان پوشیده و بلند است تا حدی که به پشت پایشان می رسد. پیراهن آنان با دکمه بسته می شود که در مواردی تا یقه ادامه دارد. عموما آن دسته از زنان ایرانی که در جوامع کوچک و به صورت سنتی زندگی می کنند به جای روسری یا مقنعه از سربند یا لچک برای پوشش موهای سر استفاده می کنند. لباسها نیز گشاد و راحت است و از پارچه های ضخیم دوخته می شود. روی پوشاک زنان معمولاً زیورها و پیرایه هایی نیز بسته می شود.

شرایط و عوامل طبیعی

عمده ترین جنبه کاربردی پوشاک، علاوه بر بعد مذهبی و پوششی آن، حفاظت بدن در مقابل عوارض آب و هوایی و نیز خطرات و ضربه ها و تماسهای ناشی از فعالیتهای روزمره است. لذا لباسهای سنتی در قالب کاربردی آنها عمدتا ساده و بی پیرایه هستند و فقط به جنبه کاربردی آنها توجه می شود. مثلاً مردم مناطق کوهستانی، از پاتاوه استفاده می کنند تا پا را از خطر نیش گزندگان، ضربه سنگها، پیچ خوردگی و غیره مصون سازند یا چوپانها به این دلیل پستک (نمدین) با خود به کوهستان می برند تا در مقابل باد و باران و برف و سرما و حتی تابش شدید نور خورشید خود را محافظت نمایند. ضمنا جنس و نوع پارچه بکار رفته در پوشاک و حتی تعداد آنها در هر منطقه ای با شرایط و عوامل طبیعی مطابقت دارد. به طوری که در هر فصلی از سال پوشاک ویژه ای مورد استفاده قرار می گیرد و اساسا بلندی و کوتاهی لباس و رنگ آنها در ارتباط مستقیم با نوع آب و هوای هر منطقه می باشد.

در کوهستانهای سرسبز شمال و مزارع چای، زنان غالبا رنگ لباس خود را طوری انتخاب می کنند که تضاد شدیدی با رنگ محیط داشته باشد و از فاصله دور هم در معرض دید رییس خانواده باشند. همین امر در مورد زنان ساکن کوهستانهای خشک نیز صادق است.

شیوه معیشت

معیشت مسلط جامعه، دو نوع تأثیر کاربردی روی پوشاک ساکنان هر منطقه دارد؛ اولاً بیشتر مواد اولیه ای که در پوشاک بومی و سنتی منطقه به کار می رود، از تولیدات محلی تأمین می شود. ثانیا نوع فعالیت مردم، پوشاکهای ویژه ای را اقتضا می نماید. لذا معیشت، هم در کیفیت پوشاک مردم تأثیر می گذارد و هم در شکل ظاهری و در تعداد قطعات آن مؤثر واقع می شود.

منزلتهای اجتماعی

همان گونه که تنوع پوشاک مناطق گوناگون به منزله علامت و نشانه خاص برای معرفی اقوام مختلف است، جنس، رنگ و شکل لباس و زیورآلات و ضمایم آن هم به پوشنده لباس منزلت اجتماعی ویژه ای می بخشد. زیورآلات زنان در گذشته به جز جنبه های نمایش و زیبایی، دلایل اقتصادی و مالی نیز در پس انداز خانواده داشته است.

زن در کلیه گروههای قومی و جوامع انسانی موجود در ایران یکی از محرمات است و از یک مصونیت اجتماعی ویژه ای برخوردار می باشد، لذا در کشمکشهای قومی و قبیله ای از آسیبها در امان بوده است. از طرف دیگر زیورهای زنان به ویژه در گذشته پشتوانه اقتصادی هر خانواده به حساب می آمد، چرا که همه اموال منقول و غیر منقول می توانست به تاراج رود جز زیورآلات که توسط زنان استفاده و حمل می شد و این به دلیل همان احترام و قداستی بود که زنان داشتند. بنابراین، مرد خانواده ترجیح می داد که بیشترین پس انداز خود را تبدیل به زیورهای گران قیمت نموده و به زن خود هدیه نماید.

در پوشاک زنان بخصوص در قشر نسبتا مرفه به ظرافتها، زیبایی ها و تزیینات توجه زیادی می شود و پارچه های زری و ابریشمی و مخملهای رنگی و یراقهای پهن، سکه های قدیمی و دامنهای پرچین و دیگر نقش آفرینیها، که از یک دنیا ذوق و سلیقه و مهارت خبر می دهد، در مجموع پوشاک زنان را به صورت مجموعه ای هماهنگ درمی آورد و وقار خاصی به زنان می بخشد.

کسب منزلت اجتماعی از طریق پوشاک در میان مردان نیز وجود دارد. ضمن اینکه هر قطعه ای از پوشاک ممکن است بیانگر قشر و طبقه و رفاه و تحول خاصی باشد؛ می تواند بیانگر میزان دانش، سفر، سیاحت و زیارت نیز محسوب شود. اینک با این توضیحات مقدماتی، به شرح پوشاک محلّی زنان در تعدادی از مناطق ایران می پردازیم.

پوشاک زنان گیلان

پوشاک بانوان گیلک دارای تنوع و جلوه خاصی است. از بین آنها پوشاک زنان قاسم آباد، شاخص ترین پوشاک از لحاظ تنوع و سلیقه در منطقه است. این پوشاک ده تکه است که شامل: لچک، چارقد، پیراهن، جلیقه، یل و کت، تنبان یا شلیته، جوراب، چاروق، چادر کمر و عرقچین می شود.

ـ لچک و چارقد زنان این منطقه، تزییناتی از نوارهای الوان در قسمت جلو دارد و از پارچه مشکی تهیه می شود و با شیوه خاصی به سر زنان بسته می شود.

ـ پیراهن زنان مسن بلند است. اما پیراهن جوانان تا حدودی کوتاه است به طوری که تا نیمه اندام ادامه دارد. معمولاً در جلو پیراهن چینهای موازی و عمودی تعبیه شده است.

ـ یل از پارچه مخمل تهیه می شود. قد آن کوتاه است و فاقد یقه. جلو یل از هم باز می شود و با سکه های زیاد تزیین می شود.

ـ کت زنان کوهستان گیلان از پارچه های مخمل الوانی تهیه می شود.

ـ تنبان یا شلیته زنان گیلان بلند و چین دار است. در بین زنان کوهپایه مرسوم است که این تنبانها از حاشیه پایین به طرف بالا تا اواسط قد تنبان نوارهای رنگین باشد.

ـ چادر بانوان گیلانی بسیار جالب است. پارچه این چادرها را خود زنان این منطقه می بافند. جنس چادر معمولاً از نخ پنبه و ابریشم است که با نقوش بومی با طرحهای بسیار زیبا بافته شده است.

ـ کلاه خانمهای کوهپایه کوهستان مانند کلاه زنان کرد عرقچین است و اغلب از پارچه های سوزن دوزی تهیه می شود.

پوشاک زنان کردستان

زنان این سامان دارای یازده تکه پوشش اساسی هستند: کفش، شلوار، زیرپیراهن، جلیقه، قبا، یل، دستمال سه گوش زینتی، عمامه و روسری.

ـ کفش زنان کرد از نیم تاج الوان یا چرم خام با طرحی ساده و نوک پنجه ای و اندکی نوک برگشته است. رویه کفش را معمولاً با نخهای الوان ابریشمی نقش بندی و گلدوزی شده تهیه می کنند.

ـ شلوار، دارای دو ساقه و یک میان ساق پهن چهار گوش است. کمر این نوع شلوار لیفه دار است. دم پای ساقها نیز به صورت لیفه می باشد که به وسیله بندی در حدود مچ پا جمع می شود.

ـ زنان کرد زیرپیراهن یا زیرپوش را معمولاً از چلوار تهیه می کنند. این زیرپوش ساده و بلند است که تا به پشت پا می رسد. آستین آن برشی معمولی است و در مچ دست با دکمه بسته می شود.

ـ پیراهن زنان کرد تمام قد بلند است. از زیر بغل، مخروطی شکل به طرف پایین ادامه دارد. این نوع پیراهنها به وسیله پولک دوزی و یراقدوزی تزیین شده اند. جلیقه بانوان کرد از مخملهای الوان تهیه می شود. این جلیقه ها معمولاً دارای یراقها و نوارهای پهن هستند و با سکه ها و زیورهای طلا و نقره تزیین یافته اند.

ـ قبای زنان کرد مانند پیراهن آنها تمام قد بلند است. به طوری که تا پشت پایشان ادامه دارد و از روی پیراهن پوشیده می شود. در محل اتصال یقه دکمه قیطانی دوخته می شود که یقه را به هم پیوند می دهد.

ـ دستمال زینتی زنان کرد پارچه ای است از جنس توری و سه گوش که از رنگهای مختلف انتخاب می شود.

ـ عمامه زنان کرد از دو قسمت تشکیل یافته است: 1ـ کلاه کوتاه یا کلگی مسطح و پولک دوزی شده 2ـ مقداری پارچه مشکی لوله شده.

ـ سربند زنان کرد معمولاً از چندین تکه پارچه های ابریشمی به نام کلاغی با زمینه های سیاه و گلهای زرد و سفید تشکیل می شود.

پوشاک ترکمن

ایلهای ترکمنی پوشاک تزیین شده و زیبایی دارند. از لحاظ برش ساده اما چشمگیر است. زنان ترکمن عموما هنر قالی بافی را داشته و مهارت خاصی در زمینه هنرهای قالی بافی و سوزن دوزی دارند. پوشاک این زنان هنرمند از کلاه، پیراهن با برشی ساده، شلوار و قبای سوزن دوزی شده، روسری ابریشمی بزرگ، جوراب پشمی و کفش تشکیل یافته است.

ـ کلاه زنان ترکمن به شکل استوانه و نسبتا بلند است. روی کلاه را اغلب از پارچه ساده و ابریشمی به رنگ قرمز با دنباله چین دار و بلند می پوشانند. کلاه را اغلب به وسیله زیورهای نقره ای و زری تزیین می کنند. در مواقع عروسی از نیم تاج استفاده می کنند. زنان ترکمن گیسوان خود را پس از بافتن در میان گیسوبندهای نقره ای قرار می دهند.

ـ پیراهن بانوان ترکمن برشی ساده دارد. رنگ پارچه پیراهن را اغلب رنگهای زرشکی، بنفش، قرمز و گلدار انتخاب می کنند. پیراهن از بالا به پایین به تدریج فراخ شده است. روی پیراهنها به وسیله گل یقه و غیره تزیین می شوند.

ـ زنان ترکمن از شلوار لیفه دار استفاده می کنند. دم پای این شلوارها از قسمت مچ تنگ تر است. در قسمت دم پای شلوار معمولاً سوزن دوزی زیبایی به کار می رود.

ـ قبای زنان اغلب از پارچه های ابریشم و گاهی از پارچه های مخمل انتخاب می شود. قبا دارای آستر است. و قد آن بلند به طوری که گاهی به ساق پا می رسد. دو طرف قبا از قسمت جلو آزاد است.

ـ روسریهای زنان ترکمن مانند کلاغیهای کردها و لرها از پارچه های مشکی با نقوش درشت زرد و نارنجی تهیه می شود. روی این روسریها را با دستمالهای بزرگ به نام چارقد می پوشانند که این دستمالها دارای ریشه های بلند و تزیینی هستند.

ـ جورابهای پشمی را زنان ترکمن خودشان می بافند که گاهی به بازارها نیز عرضه می کنند. این جورابها از پشمهای الوان و ابریشم گرانبها تهیه می شوند.

ـ کفش بانوان ترکمنی خشن و از چرم خام با تزیینات مختصر بومی تهیه می شود.

پوشاک زنان مازندران

پوشاک زنان مازندران شامل: لچک، روسری، پیراهن، جلیقه، شلیته کوتاه، شلوار، جوراب پشمی، کفش و چادر می باشد.

ـ لچک از پارچه ای به شکل سه گوش و سفید تهیه می شود. در قسمت جلو لچک نواردوزی شده است. زنان این لچک را با سبک خاص به سر می بندند. لچک بارزترین پوشاک در میان زنان ساحل خزر بوده و در تمام منطقه عمومیت دارد.

ـ چارقد یا روسری پارچه ای است چهارگوش و معمولاً به رنگ سفید که آن را به صورت دولا بر سر می گذارند و دو طرف آن را در زیر گلو سنجاق می زنند و یا با منجوق زیوردار، بند می کنند.

ـ پیراهن زنان مازندرانی با آستین بلند است که یقه جلو آن باز است.

ـ پوشیدن جلیقه تقریبا در تمام منطقه معمول است. این پوشش برای ساکنین کوهپایه های مازندران بسیار متنوع است.

ـ شلیته زنان مازندرانی از پارچه های گلدار یا ساده تهیه می شود. قد شلیته کوتاه و پرچین است.

ـ زنان این منطقه، شلوار را از زیر شلیته می پوشند که به صورت راسته و

ساده و از پارچه مشکی دوخته می شود. قد شلوار در مازندران بلندتر از گیلان است.

پوشاک زنان آذربایجان شرقی

پوشاک زنان این دیار به مانند پوشش مردم دیگر در نقاط مختلف ایران می باشد. روسری آنان نیز چارقدی است که با یک دستمال کلاغی به سر بسته می شود. این چارقدها اغلب گلدار هستند.

ـ پیراهن رویی آنان شبیه پیراهن زنان قشقایی و بختیاری است. پیراهن زیرپوشش آنها مانند پیراهن بانوان کرد است.

ـ تنبان یا شلیته که زنان آذربایجانی ها به تن دارند، نظیر تنبانهای زنان گیلان، بختیاری و قشقایی است. گاهی شلوار سیاه و ساده می پوشند که نظیر شلوار مازندرانی است و بلندی آن تا پشت پا می رسد.

ـ جلیقه زنان در این منطقه همان جلیقه مردان است با این تفاوت که این پوشاک به وسیله سکه های نقره و حتی طلا تزیین یافته است و کفش نیز همان کفشهای بومی متداول روز می باشد.

پوشاک زنان بختیاری

بختیاریها در لرستان زندگی می کنند. بنابراین تحت تأثیر آداب و رسوم لری هستند و پوشاکشان به لری نزدیکتر و شبیه تر است.

ـ پاپوش بانوان بختیاری از نوع گیوه های شیراز است که در محل تهیه می شود و یا از اصفهان و شیراز فراهم می آورند.

ـ چادر بانوان بختیاری مشخص کننده پوشاک زنان بختیاری است که از جنس پارچه توری و گاه مزین به تارها و نقشها و حاشیه های زرین است. حاشیه و کناره های چادر زنان بختیاری اغلب به وسیله زر و زیور و سکه های مختلف تزیین می شود. پوشش زن بختیاری آمیخته ای است از پوشاک همسایگان خود بویژه اصفهانیها.

ـ بانوان بختیاری دارای یل هستند که از مخمل گلدار یا ساده تهیه می شود. یقه این یل ایستاده و گاه خوابیده است.

سردست آن مزین و در قسمت جلو با دکمه بسته می شود و از روی پیراهن می پوشند. تنبان (شلیته) لیفه دار و پرچین است. پارچه مورد مصرف آن از شش متر تجاوز می کند و جنس پارچه آن از پارچه های الوان و خوشرنگ است.

پوشاک زنان خراسان

پوشاک مردم سرزمین خراسان با پوشاک همسایه های خود یعنی بلوچها شباهت بسیار دارد. لیکن تفاوتی نیز در برش آنها وجود دارد که نمی توان نادیده گرفت. پوشش مردم شرق خراسان اصیل ترین پوشاکهای این منطقه است. بقیه ساکنان این دیار عمامه را برداشته و کت و شلوار می پوشند. زنان، چارقد به سر داشته که از نوع دستمال یزدی بوده است.

امروزه این چارقدها کاربرد چندانی ندارند.

ـ پوشاک زنان شرق خراسان دارای شش تکه اساسی است: کلاغی، روسری، پیراهن، جلیقه، شلوار، چادر و کفش.

ـ روسری زنان شرق خراسان به نام چارقد به رنگ سفید و بزرگ که به شکل سه گوش است. این لچک را به صورت تا زده بر سر می گذارند. در گوشه های این سربند منگوله هایی از نخهای ابریشم و الوان وصل شده است. دستمال کلاغی از قسمت پیشانی روی روسری بسته می شود.

ـ پیراهن زنان در این دیار با بالاتنه کوتاه است که قسمت پایین آنها پرچین و بلند است. این نوع پیراهن دارای آستینی معمولی و سردست است. روی سینه پیراهن زنان این منطقه نقش بندی بسیار زیبایی انجام شده است. یقه تا حوالی سینه باز است. رنگ پارچه ها را اغلب از نوع قرمز و بدون گل و بوته انتخاب می کنند.

ـ دور کمر شلوار زنان شرق خراسان گاهی از شش متر متجاوز است. این شلوار در هنگام پوشیدن به وسیله بندی به دور کمر بسته می شود. رنگ شلوارهای زنانه را معمولاً از پارچه های الوان انتخاب می کنند.

ـ جلیقه زنان از مخملهای الوان و زربفت تهیه می شود که برای حفاظت از سرما به جای یل و ارخالق به کار می برند.

ـ کفش زنان شرق خراسان به شکل نعلینی است که پاشنه کفش در روی تخت آن قرار گرفته است و از چرم الوان تهیه

می شود. زیر پاشنه معمولاً نعل می کوبند. در پاشنه این کفشها استخوان شتر به کار می رود. رویه کفش از چرم تزیین یافته است.

چادر زنان این ناحیه معمولاً به رنگ نخودی روشن و یا با روناس رنگ می شود. قد چادر نسبتا کوتاه است و موقع استفاده مقداری از آن را روی سر می گذارند.

ـ رنگ آمیزی پوشاک زنان شمال خراسان نیز بسیار جالب و مانند پر طاووس رنگ به رنگ می باشد.

پوشاک زنان قشقایی

پوشاک قشقایی ها مشخص، متنوع و مختص قشقایی ها می باشد. پوشاک زنان قشقایی بسیار موقر، باشکوه و مجلل است. پوشش زنان قشقایی مانند پوشاک بختیاری ها رنگین، بانشاط و ساده است.

ـ پوشاک زنان قشقایی دارای ده تا یازده تکه بوده و شامل: روسری و سربند، پیراهن، ارخالق، تنبان و گیوه می باشد.

کلاهک زنان قشقایی نظیر کلاهک زنان بختیاری است و از پارچه های مختلف مخمل و زری تهیه می شود.

ـ روسری بانوان قشقایی پارچه ای سه گوش و لچکی بزرگ می باشد و جنس آن از توری الوان است.

ـ پیراهن زنان قشقایی دارای دامن بلند است. ضمنا در طرفین پیراهن تا کمر چاک دارد. آستین این نوع پیراهن ساده و راسته است. از دم آستین گاهی به وسیله بند جمع می کنند.

ـ ارخالق زنان قشقایی از جنس پارچه های زری و مخملهای الوان تهیه می شود. دم آستین این ارخالق ها معمولاً نواردوزی شده و بعضی مواقع دارای سنبوسه ای کوتاه می باشد که تا به انتهای نوک انگشتان ادامه پیدا می کند.

ـ شلیته های زنان قشقایی را تنبان نیز می گویند و از جنس پارچه های گلدار است. زنان قشقایی اغلب شش یا هفت عدد آنها را روی هم می پوشند. البته اندازه تنبانها با هم فرق دارند و مقدار پارچه مصرفی آنها نیز با یکدیگر متفاوت است.

ـ پاپوش زنان قشقایی مانند گیوه مردان است که در شیراز و آباده تهیه می شود. رویه گیوه را زنان بومی با نخ پنبه ای یا ابریشمی می بافند. تخت گیوه را

گیوه دوزان از کهنه های پارچه فراهم می نمایند که به تخت کفش معروف هستند. گاه به جای کهنه از چرم استفاده می شود و روی چرم را با نخ پرک دوخت می گیرند و این حالت را آجیده می گویند.

پوشاک زنان بلوچ

مردم سخت کوش این سامان دارای قبایل بسیار است. پوشش این مردم ضمن تبعیت و متأثر از همجواری به مانند مردم نواحی شرق خراسان می باشد. هنر سوزن دوزی زنان این خطه بی نظیر است. سابق بر این برای سوزن دوزی پوشاک، مدتها بلکه سالها وقت صرف می کردند اما امروزه تنها برای تهیه قطعات کوچک مانند سوزندوزی سر آستین و پیش سینه پیراهنها و غیره قناعت می کنند.

ـ پوشاک عمده زنان بلوچ از سربند، پیراهن، شلوار، قبا، چادر و کفش تشکیل می شود.

ـ سربند زنان بلوچ از پارچه یا مخمل تهیه می شود که کلاهکی شبیه نیم تاج روی آن قرار می گیرد. قسمت جلو سربند را اغلب سکه دوزی می نمایند. بانوان بلوچ از گیسوبند نقره ای استفاده می کنند. گیسوهای خود را بافته و سپس در میان گیسوبند قرار می دهند.

ـ پیراهن زنان بلوچ معمولاً از پارچه های تیره مانند مشکی خط دار است و غالبا در قسمت سینه و سر دست سوزن دوزی بسیار زیبایی می شوند.

ـ شلوار سنتی زنان بلوچ شبیه شلوار زنان بندری است. دم پای شلوارها معمولاً تنگ و باریک است. شلوارها نیز سوزن دوزی، نواردوزی و زری دوزی شده اند. زنان و دختران بلوچ به پای خود خلخال می بندند.

ـ قبای زنان بلوچ به شکل راسته و ساده است. در عین حال از دقت، پشتکار و ذوق و هنر برخوردار است. آستینهای این قباها

بلند و یقه آنها گرد می باشد. در قسمت جلو قبا به وسیله دو دکمه گرد بسته می شود. طرفین قبا چاکدار است و دو جیب نما در ناحیه کمر دارد.

ـ زنان بلوچ در روی همه پوشاک خود چادر به کار می برند. چادر به شکل مستطیل است و از پارچه های توری نازک تهیه می شود. سه نوع کفش در این منطقه مورد استفاده است. کفش نوع اول که از لیف گیاه به نام «پورک» تهیه می شود. نوع دوم کفش، «صندل» نام دارد و از چرم استفاده می شود. سومین نوع کفش دارای پاشنه های چرمی با رویه زربفت است.

ـ زنان بلوچ نیز برای جلوه گری از زیورآلات متنوع استفاده می کنند. گوشواره، انگشتر، خلخال، النگو، گردنبند و سینه ریز از جمله وسایل زینتی بانوان بلوچ است.

پوشاک زنان لرستان

پوشاک زنان منطقه لرستان عبارت است از کلاهک، روسری، پیراهن، شلوار، جلیقه، یل، کلنچه (سرداری) و پاپوش. زنان لر از پارچه کم عرض کلاهک درست می کنند و دور آن را دستمال یا کلاغی می بندند. این روسریهای ریشه دار، گلدار و گاهی سیاه و سفید می باشند. کلاغی را طوری دور سر می پیچند که پرپشت باشد و آویزه های بلند نیز همراه دارد.

پیراهن زن لر برشی ساده، بلند و گشاد و یقه گرد بهم آمده دارد. جلوی پیراهن از زیر گلو تا حدود سینه چاک دارد، تنه پیراهن برش راست داشته و گاهی نیز از زیر بغل به سوی پایین اریب می خورد و در دامن عرض آن افزایش می یابد. زنان لر از دو پیراهن روی هم رفته استفاده می کنند که یکی نقش زیر پیراهن را ایفا می نماید و از تافته تهیه می شود.

شلوار زنان لر از لحاظ برش وضع خاصی دارد. قسمت بالای آن گشاد و پهن و دارای لیفه و کمر است. دو ساق آن مایل به بیرون و قسمت پهن آن در پایین شلوار دوخته می شود. دو ساق در بخش بالای خود به فاصله ای از همدیگر قرار می گیرند و این فاصله خود به منزله میان ساقی می باشد. شلوار از لحاظ جنس و ترکیب دو قسمتی و دو رنگ است که از دم پا تا حدود زانو رنگی است. بر آن نقش بندی و نواردوزی کرده و قسمت دیگر آن رنگی دیگر است. جلیقه از لحاظ برش و ساختمان در میان تمام ایلات یکی است و در میان زنان لر بخش جلوی آن همیشه باز است و دکمه ندارد. قسمت جلوی جلیقه یراق دوزی مفصل دارد.

در لرستان دو نوع کت و دیل معمول است. یکی همان کت معمول است که نیمه تن را می پوشانند و ساده است و بدون آرایش و دیگری کتی است که از مخمل تهیه می گردد که آن را کُلنتچه می گویند. این تن پوش چون کت معمولی است اما در جلوی بدن بسته نمی شود. یقه اش باز است و دم آستین و دوره شکاف آن یراق دوزی و نواردوزی می شود.

سردای زن لر پوششی بلند تا پشت پا دارای کمرچین، جلوی آن آزاد است بدون دکمه و آستین آن کوتاه تا آرنج و از مخمل الوان و مشکی تهیه می شود. کناره های سرداری و دور دامن و سر آستین را به پهنای سه انگشت یراق دوزی می کنند.

پاپوشش زن لرستانی از چرم محلی است که در خرم آباد و بروجرد ساخته می شود اما اغلب از دوخته های کرمانشاه و گیوه های معروف آنجا بهره می برند.

پوشاک زنان خوزستان

امروزه مردم این سرزمین از پوشاک معمولی استفاده کرده و از خود پوشاک مشخصی ندارند. پوشاک روستاییان و ایلهای این ناحیه مخلوطی از پوشاک کردها، لرها، بندریها و اعراب مجاور است. زنان خوزستان به دلیل گرمای زیاد این منطقه از پوشاک معمول مردم و از یک پیراهن بلند و گشاد و شلوار و سربند محلی استفاده می کنند.

پوشاک زنان بندری

پوشاک ساحل نشینان جنوب کشور به پوشاک بندری مشهورند. پوشاک ساکنین این منطقه غالبا دستخوش سلیقه های مختلف بوده است. زنان بندری در جنوب ایران دارای پوشاک سبک وزن و چادر توری سیاه چون پروانه های ظریف سیاهی هستند که بر بالهای سیاه خود خطوط زرد و قرمز دارند. پوشاک زنان بندری از هفت یا هشت تکه لباس تشکیل شده است که شامل کلاهک، روسری، پیراهن، شلوار، کفش، چادر و نقاب می باشد.

ـ کلاهک بانوان بندری، پارچه ای است سه گوش آستردار در رنگهای مختلف که بر سر می نهند. دو گوشه این لچک را به وسیله بندهای قیطان در پشت سر به هم می بندند. بر انتهای این قیطان ها معمولاً زیوری گرد و کوچک می آویزند. حاشیه جلو کلاهک زردوزی و نواردوزی می شود. یا گاه با سکه های مختلف به تزیین آنها می افزایند.

ـ روسری زنان بندری از توری و به شکل مستطیل است. معمولاً از رنگهای مشکی و بنفش ساده یا دارای گلهای زرکوب و در زیر کلاهک روی سر گذارده می شود. کناره های آن از حوالی بناگوش به زیر گلو آمده با سنجاق بسته می شود و به دور گردن و شانه می پیچد. اندازه آن حدود یک متر و نیم و عرض آن حدود 80 سانتی متر است. کناره های عرض و طول آن را اغلب به وسیله سکه های تزیینی زینت می کنند.

ـ پیراهن زنان بندری راحت ترین نوع پوشش است. قد پیراهن تا حوالی زانو می رسد. آستین پیراهن راسته و فراخ است. طول و عرض این پوشاک 90 × 80 سانتی متر و دارای حاشیه پهن و رنگی است که با نوارهای زری الوان تزیین می شود. پیراهنهای زنان بندری مانند روسری آنان از پارچه های توری انتخاب می شود و رنگ آنها نیز مشکی و یا تیره است که تزیینات الوان روی پیراهن یا روسری به خوبی نمایان است زیرا به این پوشاکها دامنه های کهربا یا خلخال و سکه های تزیینی نصب می شود.

ـ شلوار زنان بندری مانند شلوار زنان کرد و ترکمانان است. یعنی از دو ساق دمپاتنگ و یک میان ساق پهن لوزی شکل درست می شود. و نظیر آنها از دو رنگ و از دو جنس مختلف تهیه می شود. جنس شلوار از جنس مرغوب و لطیف مانند اطلس

و ساتن گلدار و رنگی انتخاب می شود. کمر این شلوارها نیز لیفه ای است.

ـ کفش زنان بندری از نوع صندل است. که تسمه این کفشها در لای انگشتان قرار می گیرد. از نوع کفشهای زنان بلوچ در این منطقه رواج دارد.

ـ زنان بندری از چادرهای توری، روشن، گلدار و یا تیره زیوردار استفاده می کنند. زنان گاهی چادر خود را جمع کرده و در روی سر می گذارند تا کوزه ای چیزی در روی سر حمل نمایند.

ـ زنان بندری برای پوشاندن چهره خود نقابی دارند از جنس پارچه مشکی که نام محلی آن «برقه» است. گاهی چرمی ظریف به شکل نیم دایره و به اندازه پهنای صورت، دارای قیطانهایی در بالا و طرفین گوشه ها است که با بستن این قیطانها از پشت سر نقاب در چهره استوار و محکم می شود.

پوشاک زنان کرد کرمانشاه

زنان کرد این منطقه موی سر خود را چون دیگر زنان کرد و بلوچ و ترکمن اغلب به صورت گیسوان ریز و افشان می بافند و گاهی آن را میان گیسوبندی نقره ای می گذارند و گاهی نیز موها را شانه زده در دو طرف صورت پریشان می نمایند. پوشاک زنان کرد عبارتست از:

سربند، زیرپوش، پیراهن، نیم تنه (یل)، قبا، روپوش، شلوار. پاپوش سر زنان کرد کرمانشاهی پرپشت و از چندین دستمال بزرگ (کلاغی) ریشه دار تشکیل شده است. این دستمالها را معمولاً بر دوره کلاهکی که گاه شبیه عرقچین است می پیچند. کلاهک ممکن است چند ترک یا بدون ترک و ساده باشد.

پس از آنکه موی سر را شانه زدند و به دو طرف صورت رها کردند سربند اولی را همانند زنان کرد کردستان بسته و کلاغی های دیگر را، پیرامون یکدیگر می پیچند و دنباله ای نیز از آن بر پشت سر می آویزند. در این سربند کلاغی، آخرین و رویی را چنان ترتیب می دهند که ریشه های آن به وضع زیبایی در جلو و پیرامون سر قرار می گیرد. گاهی نیز زنان جوان و نوعروسان این منطقه از کلاهک یا عرقچین منجوق دوزی شده استفاده می کنند که وسیله مناسبی برای انباشتن زر و زیور بر آن است.

زیرپوش یا زیرپیراهن بلند قد است و از پارچه چلوار تهیه می گردد. آستین آن ساده و مچ آن با دکمه بسته می شود. یقه گرد آن نیز به وسیله دکمه بسته می شود.

پیراهن بلند گشاد، یکی از پوشاک متداول زنان باخترانی است که آن را از پارچه های گلدار تهیه می کنند. یقه پیراهن از جلو تا زیر سینه باز است. شکل یقه سه گوش است. آستین پیراهن ساده و گاهی هم سر آستین به آن می دهند که با دکمه باز و بسته می شود. برخی از زنان که از تمکن مالی خوبی برخوردارند پیراهن خود را از پارچه های مخمل به رنگ الوان تهیه می کنند.

جلیقه یک پوشاک سنتی و مجلل و مورد علاقه زنان کرد است. زیرا علاوه بر

رنگ، برش و وضع تزیین خاص خود به زنان کرد امکان استفاده از زیورهای گوناگون را می دهد. این تن پوش بی آستین و قد آن کوتاه و تا کمر می رسد. جنس آن پیوسته و از مخملهای الوان است. این پوشاک دارای آستر و یقه آن سه گوش و گاهی برگردان است. در کناره های جلیقه از بالای یقه تا گوشه ها و پهلوها به پهنای سه انگشت یراق دوزی و نواردوزی می شود و بر روی این آرایش سکه های فراوان نیز نصب می کنند.

یل یا نیم تنه مانند جلیقه کوتاه است. آستین آن به مچ می رسد و گاهی سنبوسه نیز در آن به کار می رود. سراسر کناره های یل دارای نوارهای الوان و یراق است، پارچه آن همیشه از مخمل مرغوب می باشد. البته در طبقات اجتماعی این وضع تفاوتهایی دارد.

قبای زنان کرد، در این منطقه نیز بلند است. رویه آن از مخمل الوان و آستر آن گلدار است. قسمت جلو تا زیر سینه از هم باز است و در روی سینه لبه های آن به هم می رسد و در این لبه ها سکه دوزی می شود.

روپوش زنان چادری است از پارچه ابریشمی مشکی به درازای دو متر و عرض کمتر که معمولاً آن را به درازا بر پشت می افکنند و دو گوشه بالایی آن را به جلو آورده و در پیش روی سینه گره می زنند.

شلوار زن کرد همان شلوار معمول در جوامع کردان دیگر مناطق است. با لیفه و دو ساق بلند تا مچ پا و میان ساق چهار گوشه و پهن و دمپایی جمع به وسیله بند بر دور مچ پا.

زنان کرد در این سامان با توجه به اینکه تمایل زیادی به کفشهای شهری پیدا کرده و هر نوعی که بخواهند به دلخواه تهیه می کنند اما پاپوش سنتی آنان همان کفش دستباف رنگین است که به گیوه کرمانشاه معروف است.

منابع:ـــــــــــــــــــــــــ

پوشاک ایلات و روستاییان ایران، جلیل ضیاءپور.

نگاهی اجمالی بر پوشاک زنان محلی ایران ـ دومین نمایشگاه تشخص و منزلت در نظام اسلام.

منبع:howzeh.net

+ نوشته شده در  جمعه پانزدهم بهمن 1389ساعت 0:17  توسط شهابی فر  | 

شوراي سردبيري مؤسسه مبارزه با فقر جهاني (FGP)pushak

چکيده:

در سال‌هاي اخير و با گسترش تعداد فروشگاه‌هاي زنجيره‌اي عرضه پوشاک، مصرف‌کنندگان در هر فصل با انواع لباس‌هاي جديد و ارزان قيمتي روبه‌رو مي‌شوند که در اين فروشگاه‌ها به آنان عرضه مي‌گردد. در اين مقاله که به بررسي دلايل قيمت بسيار پايين اين پوشاک مي‌پردازد، يادآور مي‌شود که برخلاف ادعاهاي مديران اين فروشگاه‌هاي بزرگ زنجيره‌اي که توليد زياد را عامل قيمت ارزان اين لباس‌ها مي‌دانند، بايد دانست که کارگران فقير کشورهاي آسيايي هزينه اصلي اين وضعيت را پرداخت مي‌نمايند. چرا که تحميل ساعت‌ها کار فشرده و طاقت‌فرسا، استفاده از کودکان، سوء استفاده جنسي از دختران و زنان کارگر، عدم تأمين شرايط مناسب شغلي، ضرب و شتم و تحقير کارگران، عدم پرداخت بيمه‌هاي درماني و بازنشستگي و در نهايت مقابله با تشکيل اتحاديه کارگري، توانسته اند قيمت محصولات مدروز خود را تا پايين‌ترين حد ممکن پايين بياورند.

چقدر ارزان!

لينا، از 12 سالگي، کار کردن در يک کارخانه نساجي را آغاز نمود. والدين او که در ميان 8 کودک کارگر، بزرگ‌ترين کارگر بشمار مي‌رفت، قادر به پرداخت هزينه‌هاي تحصيل وي نبودند، چراکه فرزندي بيمار داشتند. بعدها لينا مجبور شد براي استخدام روانه داکا پايتخت کشورش، بنگلادش گردد. او که اينک 22 سال سن دارد، در کارخانه‌اي کار مي‌کند که محصولاتش در فروشگاه‌هاي زنجيره‌اي پريمارک، آسدا و تسکو عرضه مي‌گردد. او دختر خوش‌شانسي به حساب مي‌آيد، چرا که کار کردن با ماشين چرخ خياطي را آموخته است و درآمدي معادل 17 پوند در ماه دارد. البته براي دريافت اين مبلغ، وي بايد در هر هفته، 60 تا 90 ساعت کار کند. وي، بسيار کمتر از رقمي دريافت مي‌کند که پژوهش‌هاي محافظه‌کار در مورد رقم 22 پوند حداقل حقوق ماهانه براي داشتن يک زندگي مناسب اعلام نموده‌اند. شوهر وي که با يکديگر در کارخانه آشنا شدند و سه سال پيش با هم ازدواج نمودند، اينک مريض است و قادر به کار کردن نيست. بدين ترتيب، او بايد مخارج درمان شوهر و هزينه‌هاي زندگي روزمره‌شان را بپردازد. لذا پولي براي خانواده نيازمندش باقي نمي‌ماند. اما او به دليل انجام وظايفش، احساس خوشحالي مي‌کند.

اگر شما لباسي را از فروشگاه‌هاي پريمارک، آسدا و تسکو خريداري نماييد، اين امر کاملاً محتمل است که لينا آن را دوخته باشد. اين فروشگاهها به اين دليل قادر به فروش لباس‌هاي خود با چنين قيمت‌هاي ارزاني هستند که کارگراني نظير لينا را مجبور مي‌نمايند تا با کمترين حقوق ممکن، به کار طاقت‌فرسا بپردازند.

لينا يکي از 60 کارگري است که پژوهشگران ما با وي مصاحبه نموده‌اند. اين کارگران در کارخانجاتي کار مي‌کردند که محصولات توليدي‌شان روانه انگلستان مي‌گردد. شرايط نامساعد کاري موجود که در گزارش به آنها اشاره مي‌گردد، تقريباً در همه بخش‌هاي صنعت پوشاک وجود دارد. اما اين ابرشرکت‌هاي زنجيره‌اي با ارزان نگاه داشتن محصولاتشان، نقش مهمي در پيدايش اين وضعيت ناگوار دارند. همچنين بررسي‌هاي ما نشان مي‌دهد که ميانگين قيمت محصولات اين سه کارخانه از ميانگين قيمت‌هاي سايرين، به گونه قابل توجهي، ارزان‌تر مي‌باشد. البته شرکت آسدا، که نماينده شرکت بزرگ زنجيره‌اي وال مارت ايالات متحده را در انگلستان برعهده دارد، ادعا مي‌نمايد که قيمت‌هاي ارزان اين شرکت نه به دليل شرايط کاري نامساعد که به دليل خريد کلي الياف و سرشکن شدن قيمت آنها مي‌باشد. اما در حقيقت، کارگران صنعت پوشاک، بهاي گران اين پوشاک ارزان را مي‌پردازند. اين سه شرکت همه ساله ميليون‌ها پوند پوشاک را از بنگلادش خريداري مي‌نمايند و دليل اين امر هم کاملاً ساده است: در خلال سال‌هاي دهه نود ميلادي، نرخ واقعي دستمزد کارگران صنعت پوشاک بنگلادش، نصف گرديده است و بدين ترتيب، کارگران بنگلادشي، ارزان‌ترين نيروهاي کار سراسر دنيا به شمار مي‌آيند.

البته اين گزارش، نه در مورد اين چند شرکت و نه حتي کارگران بنگلادشي که در حقيقت براي روشن شدن وضعيت ميليون‌ها کارگري است که در سراسر دنيا به کار در اين صنعت مشغولند. آنان به اين کارهاي سخت و طاقت‌فرسا مشغولند تا خريداران پوشاک بازار انگلستان بتوانند از پوشاک ارزان قيمت توليدي اين کارگران بهره‌مند شوند.

هشتاد ساعت کار هفتگي

پژوهش‌هاي ما نشان داد که کارگران اين صنعت، روزانه 12 تا 16 ساعت کار مي‌کنند و در مجموع در هر هفته، حدود 80 ساعت به کار مشغولند. حداقل زمان کار روزانه 10 ساعت بوده و آنا ملزوم به حداقل 6 روز کار در هفته مي‌باشند. البته تعدادي از کارگران طرف قرارداد با شرکت «ميلي»، تا 16 ساعت هم در روز به کار مشغولند. يکي از کارگران نيز اظهار داشت که در طول يک ماه، حدود 140 ساعت نيز اضافه‌کاري داشته است. همچنين تداوم کار روزانه تا ساعت 11 شب يکي از شرايط عادي کار در صنعت پوشاک بنگلادش به شمار مي‌رود.

از سوي ديگر، الزام کارگران به پايان رساندن سقف توليد روزانه، اضافه‌کاري اجباري و کار در روزهاي تعطيل از ديگر شرايط کار در اين کارخانه‌ها مي‌باشد. اصولاً در اين شرکت‌ها، کارگران حق انتخاب نداشته و در صورت هرگونه سرپيچي، شغل خود را از دست خواهند داد. بدتر از همه اينکه، در اغلب موارد، دستمزدهاي اضافه‌کاري کارگران، پرداخت نمي‌گردد.

5 پني براي هر ساعت کار

از سال 1994 ميلادي تاکنون، حداقل دستمزد کارگران بنگلادشي در سطح 7 پوند در هر ماه، باقي مانده است. در تابستان سال 2006 ميلادي، کارگران صنعت پوشاک براي افزايش دستمزدهايشان دست به اعتصاب زدند، اما هيچکس صداي اعتراض آنها را نشنيد. البته مقامات دولتي پيشنهاد کرده‌اند که اين رقم به 12 پوند افزايش يابد، اما هنوز هم اين رقم، تنها کفاف نيمي از هزينه‌هاي يک زندگي معمولي را مي‌نمايد.

بايد دانست که اين ابر شرکت‌هاي زنجيره اي، تعهداتي جهاني براي خويش برگزيده‌اند که براساس آن، بايد حداقل دستمزدهاي لازم را به کارگران خود، بپردازند. امروزه، اکثر کارشناسان معتقدند که حداقل حقوق ماهانه کارگران بنگلادشي بايد 22 پوند در ماه باشد. هرچند حقوق ابتدايي يک کارگر در اين کشور بين 54/7 تا 33/8 پوند است.

«نازيرا» يکي از کارگران بنگالي مي‌گويد: «با کار در شرکت‌هاي صنعت پوشاک، ما هيچ آينده‌اي نخواهيم داشت. اين درآمد براي ما کافي نيست. به علاوه، اگر ما دستمزد بيشتري دريافت کنيم، زندگي بهتري نيز خواهيم داشت.»

شرايط نامساعد کاري از ديگر ويژگي‌هاي زندگي کاري اين کارگران به شمار مي‌رود. تنها در ماه‌هاي فوريه و مارس 2006 ميلادي، حدود 100 کارگر بنگلادشي به دليل آتش‌سوزي جان خود را از دست دادند و بسياري ديگر زخمي شدند. البته بسياري از اين حوادث از سوي صاحبان کارخانه‌هاي پوشاک، بايکوت گرديده است. هرچند حداقل امکانات کمک‌هاي اوليه هم در اين واحدها وجود ندارد. از سوي ديگر، رفتارهاي نامناسب و خشونت‌بار کارفرمايان با کارگران، از ديگر مسايل موجود تلقي مي‌گردد. در سال‌هاي اخير، بسياري از کارگران مورد ضرب و شتم، شکنجه و حتي زنداني شدن قرار گرفته‌اند تا به دستمزدهاي اندک، شرايط نامساعد کاري و فقدان امنيت شغلي، تن در دهند و در نهايت، پوشاک توليدي عرضه شده در فروشگاه‌هاي زنجيره‌اي پوشاک انگلستان، با قيمتي ارزان به فروش روند.

وقتي اعتراض‌ها، سرکوب مي‌گردد

اگرچه همه شرکت‌هاي توليدي پوشاک، متعهد گرديده‌اند که علاوه بر ايجاد شرايط مناسب شغلي، از ايجاد اتحاديه‌هاي کارگري حمايت نمايند، اما شرايط کنوني، کاملاً متفاوت است. مثلاً در سال 2005 ميلادي، يکي از کارگران توليدکننده پوشاک فروشگاه‌هاي پريمارک، آسدا و تسکو، به دليل تلاش در جهت تشکيل يک سنديکاي کارگري، اخراج گرديده است، هرچند وي از سوي مديران شرکت به سرقت متهم شده بود. به علاوه وي مورد ضرب و شتم نيز قرار گرفت.

يکي از کارگران در مصاحبه با ما چنين اظهار داشت: «اکثر کارگران از حقوق قانوني خويش، آگاه نيستند. به علاوه، با جلوگيري از تشکيل سنديکاهاي کارگيري و تهديد و ارعاب کارگران، عملاً هيچکس نمي‌تواند از حقوق خويش دفاع نمايد.

نگاهي به مشکلات جنسيتي کارگران

امروزه اکثريت کارگران صنعت پوشاک بنگلادش را زنان تشکيل مي‌دهند و ما دريافتيم که دو سوم تا سه چهارم کارگران اين واحدها را زنان تشکيل مي‌دهند. بسياري از اين کارگران نيز دختراني کم سن و سال هستند که از مناطق روستايي براي اشتغال و کسب درآمد براي خانواده‌هايشان روانه شهرها گرديده‌اند. البته در ميان اين کارگران، مادراني با کودکان شيرخوار نيز حضور دارند.

بله، پژوهش‌هاي ما حاکي از آن است که سوء استفاده‌هاي متعددي از اين زنان به ويژه دختران جوان مي‌گردد. هرچند بسياري از آنان، از بازگويي اتفاقات روي داده در محيط‌هاي داخل و خارج کار خويش،‌خودداري مي‌نمايند. البته زنان کارگر، عموماً دستمزدهاي کمتري هم نسبت به مردان  همکار خويش دريافت مي‌نمايند. به علاوه، قريب به اتفاق اين زنان از بيمه‌هاي بازنشستگي و درماني محرومند. سوء استفاده‌هاي جنسي از کارگران زن توسط کارفرمايان نيز، از جمله مسايلي است که در همه اين کارخانه‌هاي صنعت پوشاک وجود دارد.در تحقيقات ما، مشخص گرديد که زنان کارگر همواره در معرض مزاحمت، رفتارهاي زشت و زننده و در نهايت آزارگري جنسي مديران مياني کارخانه‌هاي توليدي خويش هستند.

مروري بر وضعيت اتحاديه‌هاي کارگري

ما در پژوهش‌هاي خويش تنها با يک کارگر عضو اتحاديه‌هاي کارگري، روبه‌رو شديم، هرچند وي مدعي گرديده بود که در صورت اطلاع کارفرمايش از اين امر، اخراج خواهد گرديد. البته به نظر مي‌رسد که مديران شرکت‌هاي زنجيره‌اي عرضه پوشاک هم با اين وضعيت موافقند. چرا که به گفته يکي از مديران والمارت، اگرچه ممکن است تشکيل اين اتحاديه‌هاي کارگري از سوي تعدادي از شرکت‌ها، با استقبال روبه‌رو گردد، اما در شرکت ما چنين ديدگاهي وجود ندارد. البته در فوريه سال 2006 ميلادي، شرکت آسدا به دليل سياست‌هاي مخالف شرکت کارگران در اين اتحاديه‌ها با جريمه‌اي 000/850 پوندي روبه‌رو گرديد. اما هنوز هم در بسياري از کارخانجات اين شرکت در کشورهاي در حال توسعه، اين وضعيت همچنان وجود دارد.

سؤال نکن، به کسي چيزي نگو

همزمان با انجام اين پژوهش، شرکت آسدا در تبليغات رسانه‌اي خود با بزرگنمايي اقدامات خويش در زمينه کنترل‌هاي سلامتي و بهداشتي کارخانجات پوشاک خود، ادعا نموده بود که صدها تکنيسين و کارشناس اين شرکت با کنترل دايمي واحدهاي مختلف، شرايط شغلي مناسبي را براي کارگران خود فراهم نموده است. به هرحال، تحقيقات ما نشان داد که کارگران اين واحدها با اجبار به دروغ گفتن به مأموران دولتي به ويژه در بخش دستمزد دريافتي، ساعات کاري و کنترل‌هاي بهداشتي و ايمني، خود را از اخراج احتمالي مي‌رهانند.

همچنين کارگران با عدم اعتماد به بازرسان در جهت انعکاس مشکلات خويش، از گفتن حقايق خودداري مي‌نمايند. حتي کارگران اين واحدها ادعا مي‌نمايند که در بازديدهاي خريداران عمده از کارخانجات ما، آنان تنها با کارگراني انتخاب شده، گفتگو مي‌نمايند. در اين بازديدها که در سه سنجش مرور اسناد، بازرسي محل واحد و مصاحبه‌هاي لازم انجام مي‌گردد، اکثر کارشناسان تنها به صرف چند ساعت وقت جهت انجام همه وظايف خويش مي‌پردازند. همچنين 20 روز قبل از انجام اين بازديدها، مراتب جهت انجام اقدامات لازم به مديران واحد اعلام مي‌گردد. همچنين از طرف مديران، هدايايي نيز همواره به بازديدکنندگان اهداء مي‌گردد. لذا به همين دليل هم کارگران ، اين بازديدها را چيزي جز آرايشي موقتي نمي‌دانند که هيچ تأثيري بر شرايط کاري آنان ندارد.

بايد کاري کرد

امروزه کارشناسان معتقدند که شرکت‌ها بايد در برابر اقدامات خويش در سراسر دنيا و همچنين زنجيره شرکت‌هاي طرف قرارداد با خود مسئول باشند. دولت انگلستان همواره رويکردي اختياري را در برخورد با «مسؤوليت‌پذيري اجتماعي ابرشرکت‌ها» اتخاذ نموده است. البته بايد دانست که اين مسؤوليت‌پذيري، تنها يک جايگزين ناکارآمد در برابر قوانين کنوني مي‌باشد. در ادامه ما از همه خوانندگان اين مقاله مي‌خواهيم که براي از بين بردن اين معضلات، اين پيشنهادها را به کار گيرند:

الف) هوشمندانه خريد کنيد:

با توجه به تغيير در مد پوشاک در هر فصل و ارائه پوشاکي ارزان از سوي فروشگاه‌ها، خريداران بايد به اين امر توجه نمايند.

اما شما بار ديگر که براي خريد به فروشگاه مي‌رويد، هزينه واقعي و ناديده اين پوشاک ارزان فروشگاه‌هاي آسدا و پريمارک و تسکو را به خاطر آوريد. به جاي پر کردن قفسه‌هاي کمد لباسهايتان با انواع اين پوشاک که بسياري از آنها به ندرت در طول يک سال مورد استفاده قرار مي‌دهيد، ما از شما مي‌خواهيم که گزينه‌هاي اخلاقي ديگر را مدنظر بگيريد. انتخاب پوشش با توجه به معيارهاي اخلاقي، يک صنعت در حال گسترش بوده و امروزه در بازار، ما شاهد انواع تي‌شرت‌هايي هستيم که از مصرف‌کنندگان مي‌خواهد هوشمندانه خريد نمايند و پوشاکي با پشتوانه صنعت پاک و توليد شده در شرايط عادلانه خريداري کنند.

به علاوه، به خاطر داشته باشيد که اولين گام در جهت خوش‌پوشي، داشتن احساس خوب مي‌باشد.

ب) با اين ابر شرکتها تماس بگيريد:

عموم مردم مي‌توانند ضمن تماس با مديران اين شرکت‌هاي زنجيره‌اي، نگراني خود را از اين وضعيت و به ويژه در بخش تأثير بر جوامع محلي و کارگران آنها به گوش مديرانشان برسانند.

ج) با دولت کشورتان تماس بگيريد:

همه ما مي‌توانيم ضمن برقراري ارتباط با مديران دولتي، سوء استفاده‌هاي اين ابرشرکت‌ها را به گوش آنان برسانند.

د) به جمع ما بپيونديد:

اگر با مواضع ما موافقيد، مي‌توانيد در انجمن ما ثبت‌نام کنيد.

منبع: www.waronwant.org

به نقل از: ماهنامه سیاحت غرب، شماره 49

+ نوشته شده در  چهارشنبه ششم بهمن 1389ساعت 10:14  توسط شهابی فر  | 


پوشاک 30 تا 60 درصد افزایش قیمت پیدا کرده است. درحالی که تغییر فصل صورت گرفته و بازار پوشاک با تغییر انواع محصولات مواجه شده است، شوک قیمتی در این صنف نه تمایلی برای فروشندگان جهت فروش گذاشته است، نه توانی برای خریدار.
فعالان بازار پوشاک معتقدند که بالا رفتن هزینه های تولید و افزایش بهای مواد اولیه صنعت نساجی مهم ترین دلایل افزایش قیمت پوشاک، خاصه پوشاک زمستانی محسوب می شود. طبق عرف هر ساله بازار، با شروع سرما و افزایش تقاضا برای خرید پوشاک زمستانی بهای این کالاها با افزایش مواجه می شود اما تجربه امسال؛ تجربه دیگری است. به عنوان مثال انواع پالتو که در سال قبل به بهایی حدود 70 تا 150 هزار تومان فروخته می شد در حاضر با قیمتی حدود 100 تا 200 هزار تومان فروخته می شود. این درحالی است که رشد قیمت رخ داده در بازار پوشاک وارداتی بیش از انواع داخلی این محصولات بوده و بالا بودن تنوع رنگ، طرح، مدل و کیفیت پوشاک زمستانی وارداتی باعث شده تا استقبال از این کالاها در مقایسه با تولیدات وطنی بیشتر باشد که این امر زمینه افزایش بیشتر بهای پوشاک خارجی رابه وجود آورده است.
بالا رفتن قیمت مواد اولیه از جمله نخ و پنبه نیز از دیگر عللی است که رشد قیمت پوشاک را به دنبال داشته است. پوشاکی که مواد اولیه تولید آن از مشتقات نفتی به دست می آید، به دنبال افزایش قیمت نفت، گران شده است. تعرفه بالای واردات پوشاک خارجی از دیگر دلایل گرانی این کالاست.
سوء استفاده برندها از آشفته بازار پوشاک
برندهای خارجی که در ایران فعالیت دارند و دارای شعبه هستند نیز از این آشفته بازار پوشاک داخل نهایت بهره برداری را می کنند و با فروش کالاهای تولید درجه یک چینی و بعضا تولید مشترک کشورهای چین و کره از نقدینگی موجود در ایران سود می برند. برندهای «بنتون»، «آدولفو دومینگوئز» و «آدیداس» از جمله برندهایی هستند که در بازار داخلی فعال اند.
اما افزایش قیمت پوشاک خارجی در ایران درحالی اتفاق می افتد که یک پارادوکس قیمتی مقابل این پدیده در ایران به وجود آمده است. در کشورهای صاحب سبک در پوشاک، مثل ایتالیا، آمریکا و اسپانیا به دلیل بحران جهانی و افزایش هزینه های تولید، تولید کنندگان بزرگ پوشاک همچون «مارکس اند اسپنسن»، «دی اند ای» و «آدولفو دومینگوئز»در فصل های مختلف فروش چند دور متوالی حراج قیمتی دارند و برای ماندن در بازار جهانی تولیدات خود را با قیمتی بسیار پائین تر از گذشته به فروش می رسانند. اما در داخل افزایش قیمت های پوشاک برخلاف بازار جهانی صورت می گیرد و به جای کاهش قیمت افزایش قیمت صورت گرفته است.
یک عضو اتحادیه صادرکنندگان صنایع نساجی و پوشاک در خصوص افزایش قیمت پوشاک به «خبر» می گوید: هزینه های تولید در داخل بالاست و این موضوع سبب شده تولید کنندگان کالا را با قیمت بالا به فروش برسانند. وی، یکی دیگر از دلایل افزایش قیمت پوشاک در ایران را هزینه های بالای کارگر و مزد و نیز مالیات دانست.
خلیل رحیمی، با طرح موضوع هدفمند کردن یارانه ها که قرار است از ابتدای سال جاری اجرایی شود گفت: «بیشتر واحدهای تولیدی با آگاهی از اینکه با اجرای هدفمند کردن یارانه ها هزینه های تولید به دلیل آزاد سازی قیمت سوخت و افزایش هزینه های حمل و نقل به طور سرسام آوری بالا می رود، با افزایش بی رویه پوشاک تولید خود پیشاپیش درصدد تأمین سود خود هستند.»
گرانی گوشت؛ دلیل افزایش قیمت پوشاک چرم
بخشی از کیف و کفش و پوشاک که مواد اولیه آن از صنعت چرم تشکیل می شود نیز در رشد قیمت از دیگر محصولات عقب نمانده و در سال جاری با رشد قیمت 30 درصدی مواجه شده است.
سعید شادکام، عضو اتحادیه صادرکنندگان پوست و سالامبور و چرم ایران در گفت و گو با «خبر» به وضع وخیم این صنعت اشاره می کند و می افزاید: «در سال جاری قیمت محصولات تولید شده از محصول چرم با رشد 30 درصدی قیمت مواجه شده است.»
وی در بیان مهمترین دلیل افزایش قیمت پوشاک چرم می گوید: «مهمترین دلیل گرانی گوشت و صدور دام زنده و کمبود کشتار است به طوری که جمعیت دامی کشور که در سال گذشته دچار سرمازدگی شد، دامداران را مجبور کرد تا 20 میلیون رأس میش را ذبح کنند، که ترمیم این جمعیت دامی حداقل 3 سال زمان می خواهد.»
نماینده اتحادیه صادرکنندگان پوست و سالامبور و چرم ایران در اتاق بازرگانی ایران به کاهش صادرات محصولات چرم به کشور ایتالیا نیز اشاره کرد و گفت: این کشور به عنوان یکی از کشورها هدف صادراتی محصولات چرم ایران در حال حاضر با کاهش واردات چرم از ایران مواجه شده است که خارج از دلایل داخلی و بحران در صنعت چرم، عدم امکان گشایش اعتبار در بانک های اروپایی برای صادرکنندگان ایرانی یکی از عمده ترین دلایل کاهش صادرات چرم به ایتالیا است.
جولان پوشاک چینی در بازار
به دلیل عدم نظارت بر فروش پوشاک خارجی در بازار داخل، پوشاک چینی در رده های متفاوتی وارد می شود و با قیمت های مختلف به فروش می رسد. یکی از فروشندگان پوشاک خارجی نیز در این رابطه می گوید: «متقاضیان خرید و استفاده از پوشاک چینی در کشور ما به دو دسته تقسیم می شوند؛ دسته اول افرادی هستند که به مارک و کیفیت لباس بیش از بهای آن اهمیت می دهند و دسته دوم افرادی هستند که پایین بودن قیمت برایشان از درجه اهمیت بالاتری برخوردار است.»
مهرداد لاریجانی تصریح می کند: «اگرچه قیمت پوشاک مارک دار دو تا پنج برابر بهای انواع عادی است اما این نوع پوشاک مشتریان خاص خود را داشته و اتفاقا از بازار پررونقی نیز برخوردار است.»
وی با اشاره به اینکه سهم پوشاک مارک دار در مقایسه با دیگر پوشاک به یک دهم بازار هم نمی رسد، افزود: «در مقابل طیف وسیعی از بازارهای داخلی در اختیار پوشاک بی نام و نشان است که غالبا چینی بوده و به اسم پوشاک ترک به فروش می رسد.»
این فعال بازار پوشاک وضعیت فعلی بازار پوشاک کشور را آشفته عنوان کرد و گفت: «وجود تقلب گسترده، افزایش پله ای قیمت ها و قیمت گذاری سلیقه ای پوشاک توسط فروشندگان موجب بی اعتمادی مردم و آشفتگی و نابسامانی این بازار شده است.»
وی با اشاره به فعالیت گسترده تولیدکنندگان زیرپله ای افزود: «این افراد مارک و برندهای معروف پوشاک را متری یک هزار تا دوهزار تومان خریداری کرده سپس پوشاک تولیدی خود را به نام برندهای معروف به فروش می رسانند. باید توجه داشت که اگرچه قیمت پوشاک مارک دار در مقایسه با انواع دیگر بسیار بالاتر است اما کیفیت مطلوب، دوخت خوب و مناسب و تنوع و رنگ های زیبای این نوع پوشاک دلیل قابل قبولی برای خرید آنهاست.»

وی افزود: «همچنین خرید پوشاک مارک دار از نمایندگی ها و فروشگاه های معتبر این اطمینان را به خریدار می دهد پوشاکی که خریداری می کند جنس اصل بوده و تقلبی نیست. هم اکنون در بسیاری از فروشگاه های پوشاک، لباس هایی به نام برندهای معروف عرضه می شود که اصل نبوده و از روی قیمت پایین می توان به تقلبی بودن آن پی برد به عنوان مثال شلوار جین مارک زارای اصل با قیمتی بیش از 80 هزار تومان به فروش می رسد در حالی که نوع تقلبی آن قیمتی بین 20 تا 35 هزار تومان دارد.»

منبع : سایت پایگاه اقتصاد ایران

+ نوشته شده در  چهارشنبه ششم بهمن 1389ساعت 9:53  توسط شهابی فر  |